در تنگنای کعبه و در سومنات نیست

بگذار هرچه داری و بگذر که مرد را

جز ترک توشه توشه راه نجات نیست

از خود طلب که هرچه طلب میکنی زیار

در یوزه کردم از لب دلدار بوسه ای

گفتا برو عبید که وقت زکوه نیست