اگر ز مستی و رندی عبید را عاریست

از آنکه بجز غم عشق را کناری نیست

ز شوق زلف بتان بیقرار و سرگردان

منم که مثل من آشفته روزگاری نیست

مرا از این دو صفت هیچ عیب و عاری نیست