ز هرکجا که امیری و پادشاهی هست

گرت به دیر مغان ره دهند از آن مگذر

قدم بنه که در آن کوچه آشنائی هست

فراغ از دل درویش جو که مستغنی است

به عیش کوش و مپندار همچو نااهلان

که عمر را عوض و وقت را قضائی هست