جان را ز روی لعل تو در تنگ آمده

دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود

دودم ز سینه راه ثریا گرفته بود

دل را ز شوق زلف تو سودا گرفته بود

میدید شمع در من و میسوخت تا به روز

زآن آتشی که در من شیدا گرفته بود