گوئی مگر که خاطرش از ما گرفته بود

میخواست خرمی که کند در دلم وطن

تا او رسید لشگر غم جا گرفته بود

صبر از برم رمید و مرا بیقرار کرد

مسکین عبید را غم عشقت بکشت از آنک

او را غریب دیده و تنها گرفته بود