مستی و عاشقی از عیب بود گو میباش

بر زبانم سخن شهد و شکر می نرود

عارض و زلف دو تا شیفته کردند مرا

هرگزم دل به گل و سنبل تر می نرود

«در من این عیب قدیم است و بدر می نرود»

دوستان از می و معشوق نداریدیم باز

«که مرا بی می و معشوق بسر می نرود»