به پیش خاطرم ار کاینات عرضه کنند

سرم به پایه کروبیان فرو ناید

وگر به حال پریشان ما کند نظری

ز روی لطف بر احوال ما ببخشاید

ز کبر دامن همت بدان نیالاید

توان در آینه آن جمال جان دیدن

گرش به صیقل توفیق زنگ بزداید