ورم ز پیش براند به جور حکم اوراست

ز کبر دامن همت بدان نیالاید

توان در آینه آن جمال جان دیدن

گرش به صیقل توفیق زنگ بزداید

پسند دوست بود هرچه دوست فرماید

عبید را کرمش تا نوازشی نکند

دلش ز غم نرهد خاطرش نیاساید