مبتلائیست که امید خلاصش نبود

زیبد آنرا که چنین شکل و شمایل دارد

عاشق دلشده را پند خردمند چه سود

رند دیوانه کجا گوش به عاقل دارد

هرکه بر پای دل از عشق سلاسل دارد

تا دم بازپسین غرقه دریای غمش

مدعی باشد اگر چشم به ساحل دارد