به زلف سرو قدانش امیدهای دراز

همیشه بر در میخانه میکند مسکن

مدام بر سر میخانه میکند پرواز

به روی لاله رخانش گمانهای نکو

شده برابر چشمش همیشه گوشه نشین

مدام در خم محراب ابروئی به نماز

امیدوار چنانم که آن خجسته دیار