که مانده ام ز خداوندگار خود محروم

ز آه سینه بسوزم اگر شوم نفسی

ز سیل این مژه سیل بار خود محروم

ز هر بدی که به من میرسد بتر زان نیست

امید هست عبید آنکه عاقبت نشوم

ز لطف و رحمت پروردگار خود محروم