وه که چه نازنین بود گلرخ عنبرین کله

مست شده است گوئیا کز سر ذوق مینهد

خرده و خرقه در میان غنچه تنگ حوصله

نافه گشا شده صبا غالیه سا نسیم گل

مست شبانه در چمن جلوه کنان چو شاخ گل

گوش به بلبل سحر خواسته جام و بلبله

ای بت نازنین من دور مشو ز پیش من