مگر که قطره خون میچکد ز قطر سحاب

هم از مهابت خشم تو کوه در لرزه

هم از خجالت دست تو بحر در غر قاب

چکان ز تیغ تو خون عدوست پنداری

خدایگانا از پرتو عنایت تو

که باد سایه او مستدام بر احباب

بر آسمان تو گشتم مقیم و دولت گفت :