عاشق رود به شهر کسان لیک همچو ما

خرم دلی که دلبر او غمگسار اوست

من در میان خون جگر غرقه وین زمان

تا کیست آنکه مونس او در کنار اوست

میلش بجا نبیست که شهر و دیار اوست

هر خسته که دور شد از پیش یار خود

از شهریار هر که رسد شهریار اوست