زمانه دامن افلاک را زلطف شفق

هزار رخنه در این نیلگون حصار کند

جهان حراقه شب را به تف گرمی صبح

ز تاب شعله خورشید پر شرار کند

هزار لاله نورسته در کنار کند

سپهر عقد ثریا نهاده بر کف دست

بدان امید که در پای شه نثار کند