هزار حاتم طی را به گاه فیض سخا

چو روبهیست که با شیر کارزار کند

حسود جاه تو هرگه که پایه ای طلبد

سیاست تو اشارت به پای دار کند

به نان بحر نوال تو شرمسار کند

نه جرم در بر عفو تو ناامید شود

نه آز بر در بر تو انتظار کند