چو بیدها به در آرند تیغها ز غلاف

زبان به شکر نسیم بهار بگشایند

چو غنچه ها کمر حسن بر میان بندند

هزار نعره ز جان هزار بگشایند

چه خون که از جگر لاله زار بگشایند

به ذوق روزه یکساله شاهدان چمن

به جرعه های می خوشگوار بگشایند