با رخش سوی گل و لاله که پروا دارد

نقد امروز غنیمت شمر از دست مده

کور بختست که اندیشه فردا دارد

بت من جلوه کنان گر به چمن درگذرد

آن چه حسن است که آن شکل و شمایل را هست

وان چه لطفست که آن قامت و بالا دارد

گفتمش زلف تو دارد دل من از سرطنز