کرده از روی فراغت کنج عزلت اختیار

همچو غواصان در این دریای موج سیمگون

غوصه میزد نور می انداخت گرد هر کنار

من مجرد از خلایق معتکف در گوشه ای

غرفه دریای حیرت مانده در گرداب فکر

بر تماثیل فلک بگشوده چشم اعتبار

آستین افشانده بر کار جهان از روی صدق