به یک شراره بسوزد خزاین رضوان

نسیم لطف تو گر بر حجیم جلوه کند

شود زبانه آتش چو چشمه حیوان

سموم قهر تو گر بگذرد به سوی بهشت

ز زخم تیغ تو ملک عدوت ویرانست

در او نشسته حسودت چو بوم در ویران

صریر کلک ترا روزگار در تسخیر