ز جور وهم زمین گرد آسمان پیمای

به عیش کوش و حیات دو روزه فرصت دان

چو برق میگذرد عمر، کاهلی منمای

به دستگیری ساغر خلاص شاید یافت

به پایمردی گلگونه میتوان رستن

ز دست حادثه روزگار محنت زای

طریق زهد نه راهست گرد هرزه مگرد