چنین که خواجه فراغت ز حال ما دارد

کمان چرخ به من تیر نکبت اندازد

کمند دهر مرا بسته بلا دارد

ز روزگار فراغت چگونه دارم چشم

روا بود که چنین خوار و بی نوا باشد

کسیکه همچو تو مخدوم و مقتدی دارد

به لطف خاطر یاران و بندگان دریاب