چون ثبات فلک و کار جهان می بیند

هیچ دانی که سحرگاه چرا می خندد

با وجود گره غنچه و تنگی دل او

حکمتی هست نه از باد هوا می خندد

به بقای خود و بر غفلت ما می خندد