باز ریش سیاه روز امید

که چو پیدا شود سرای نهفت

ریشهای سفید را ز گناه

بخشد ایزد بریشهای سیاه

باشد اندر پناه ریش سفید

مردکی سرخ ریش حاضر بود

چنک در ریش زد چو این بشنود