رمضان رفت کنون ما و از این پس همه روز

شب نیاسود می از باده حمرا خوردن

فرصت باده یکماهه ز من فوت شدی

گر نشایستی با مردم ترسا خوردن

باده در بارگه خواجه والا خوردن

صاحب سیف و قلم پشت و پناه اسلام

رکن دین خواجه ما چاکر خورشید غلام