آتش از آه او زبانه زند

با مغان باده مغانه خوریم

تا به کی غصه زمانه خوریم

هر که او آه عاشقانه زند

عشق شمعی از آن برافروزد

شعله چون بر شرابخانه زند

می درآید به جوش و هر قطره