عشق شمعیست روح پروانه

با مغان باده مغانه خوریم

تا به کی غصه زمانه خوریم

عشق گنجیست دل چو ویرانه

در بیابان عشق میگردد

روح مدهوش و عقل دیوانه

دست تا در نزد به دامن عشق