که ننمودمت آشکار و نهان

به رودابه گفت ای سرافراز ماه

گزین کردی از ناز برگاه چاه

چه ماند از نکو داشتی در جهان

ستمگر چرا گشتی ای ماه روی

همه رازها پیش مادر بگوی

که این زن ز پیش که آید همی