همه شب گرد منزلگاه یارم

هوا را دود آهم تیره میکرد

پیاپی زهر هجران می چشیدم

قلم بر هستی خود میکشیدم

طواف کعبه جان بود کارم

ضمیرم با خیالش راز میخواند

بسوز این بیتها را باز میخواند