دلم را جان و جانرا زندگانی

خرامان شد بر آن سرو آزاد

به شیرینی زبان چرب بگشاد

که ای نوباوه باغ جوانی

جمالت چشم جان را چشمه نور

ز رخسار تو بادا چشم بد دور

بلا لائیت عنبر خوی کرده