چو مردان روی بر دیوار غم کن

چو عنقا گوشه عزلت نگهدار

مرو بر سفره مردم مگس وار

تردد در میان خلق کم کن

نمی بینی کمان چون گوشه گیر است

بر او آوازه زه ناگزیر است

مجرد باش و بر ریش جهان خند