ز مردم بگسل و بر مردمان خند

نمی بینی کمان چون گوشه گیر است

بر او آوازه زه ناگزیر است

مجرد باش و بر ریش جهان خند

مکن زن هر زمان جنگی میندوز

ز بهر شهوتی ننگی میندوز

که از بی غیرتی به پارسائی