زناگه بخت وارون بر سرم تاخت

من اندر عیش و بختم در کمین بود

چه شاید کرد چون طالع چنین بود

از آن خوش زندگانی دورم انداخت

ز هر سو دشمنانم را خبر شد

حدیث ما به هر جائی سمر شد