چو بشنید این سخن خورشید خوبان

بباید رفتنش زین ملک ناچار

بر این اندیشه یکسر دل نهادند

بر او زین قصه رمزی برگشادند

ز رفتن شد تنش چون بید لرزان

گل اندامم درون پرده راز

چو غنچه تنگ خوئی کرده آغاز