برآوردم چو خاطر کرد یاری

به نظم آوردم این درد دل ریش

به هر کس باز گفتم قصه خویش

دو هفته هفتصد بکر از عماری

غرض آن بود کین ابیات دلسوز

کند صاحبدلی بر من دعائی

ببخشد حق بر این دلسوزی من