مسکنت ارهست به پندار و کبر

دیو به چشم از بت فرخاربه

مرتبه عشق چو بیچارگی است

فخر بدین مرتبه ناچار به

مسکنت از کبر ز پندار به

دون که بود باد سری درسرش

بر سر او خاک به انبار به