حله خورشید را نوار به

خرقه تزویر که پوشد فقیر

دوخته از سوزن پندار به

ابر چه پوشد ضو خورشید را

طاعت اگر از پی مال و زر است

کاسه که خاکیست نگونساز به

نزد معاشر که نباشد خسیس