تا ز هر بادی به جنبی ، پا به دامن کش چو کوه

کوس شه خالی و بانک غلغلش درد سر است

هر که قانع شد به خشک و ترشه بحر وبر است

کادمی مشتی غبار و عمر باد صرصر است

شکرگو ، ار فقر نفست را کشد ، زیرا خلیل

چون تبر برداشت منت بر بتان آذر است