که بدو نرگس نادیده بماند حیران

صفت فصل خزان و بمغل عزم سپاه

هم بر آن سان که به تاراج چمن باد خزان

صفت فصل بهاران که چنان گردد باغ

صفت موسم نوروز و طرب کردن شاه

بزم دریا و کف دست چو ابر نیسان

صفت چتر سیاه که از پی چشم خورشید