سر مرا چون همه داننده ای

از عدم این سو ، زده ام بارگاه

به که چو آوردی و بازم بری

هم به سوی خویش فرازم بری

باز رهانم که رهاننده ای

گر چه تن من ز پی سوز راست

رحمت تو از پی این روز راست