گر چه تن من ز پی سوز راست

هم به سوی خویش فرازم بری

سر مرا چون همه داننده ای

باز رهانم که رهاننده ای

رحمت تو از پی این روز راست

از عمل خود چو نشینم خجل

ذیل کرم پوش برین تنگ دل