همان هدیه مردمان سیاه

همه دیده هاشان به کردار خون

همی از دهان آتش آمد برون

بسی پیل بردند پیشش به راه

بگفتند کین برف و باد دمان

ز ما بود کامد شما را زیان

که هرگز بدین شهر نگذشت کس