گریه نمی خواست همی آمدش

خواست که از سوز دل بی قرار

بر جهد از کشتی و گیرد کنار

صبر همی خاست نمی آمدش

بود برین سوی معز جهان

ساخته بر جای ادب چون شهان

پیش شد از دیده نثارش گرفت