پس غم گیتی که خورد ، خود بگو ؟

هوش بران نه که شوی هوشیار

تا که به غفلت نرود روزگار

چون تو خوری باده کافور بو

چون همه کس خدمت سلطان کنند

هر چه ز سلطان نگرند آن کنند

کوشش پوشیده کن اندر شراب