سایه به دنباله مردم دوان

خلق کشان در پنه سایه رخت

سایه گریزان به پناه درخت

جانب سایه شده مردم روان

بس که شده سایه زگرمی سیاه

گرم در انداخته خود را به چاه

خواست کند خلق زگرمای خویش