کشتی عاج است تو گوئی روان

مات شده صد شه از آن پیل بند

گر به سپل پای برادر ز جای

سلسله فریاد بر ارد ز پای

گشته دو گوشش زد و سو بادبان

گوش که با چشم همی کرد لاغ

مروحه ای بود به پیش چراغ