بنگ رها کرد و به مجلس شتافت

از می شه بس که رخش یافت رنگ

کرد فراموش خورشهای بنگ

تا ز می مجلس شه مژده یافت

الغرض آن پیل و همان تاج و تخت

کان نرسد جز به خداوند بخت