چشم تو از عیب تو دیدن تهی است

خسرو من! بگذر از بن گفتگوی

نیکی خویش و بد مردم مگوی

از دگری پرس که عیب تو چیست

چشم بخود باز مکن چون خسان

بین سوی خود لیک به چشم کسان