ور نبود، رنجه مشو گو مباش

این همه بیداری ما خفتن ست

کامدن ما ز پی رفتن ست

گر بودت، خوش خور و بدخو مباش

تنگ مباش از پی عیش فراخ

کان بری از باغ که خیزد ز شاخ

هر چه رسد، بیش خور و کم مخور