تات زکاتی دهد از ملک خویش

هست وی از خرمن هستی خسی

تا تو چه باشی که کمی زو بسی

چند کشی پیش ملک دست پیش

تشنه بمیر، آب زد و نان مخواه

خون خور و از خوانچه شان نان مخواه

چون ببریدی طمع از ناکسان